Wat begon als een rigoureus en impulsief besluit om afscheid te nemen van mijn smartphone, resulteerde in afscheid van veel meer dingen dan verwacht. Dingen die als we eerlijk zijn, stiekem iedereen liever kwijt is dan rijk.
Afscheid nemen van je smartphone betekent ook afscheid nemen van:
WhatsAppgroepen vol buurtnonsens, verjaardagsapps en eindeloze berichtenstromen waar je niets aan mist.
Het nieuws dat ik 50 keer per dag checkte. Nu kijk ik één keer per dag en ben ik net zo goed op de hoogte.
Te laat naar bed gaan omdat er altijd nog één filmpje was. Die feeds zijn weg, en ik slaap weer op tijd.
Luie vriendschappen die bleven hangen in appjes met “goed met jou?”. Ik bel nu vaker, heb echte gesprekken en ben daardoor veel beter op de hoogte.
Altijd alles zelf doen. Zonder smartphone kom je weleens in lastige situaties waarin je anderen om hulp moet vragen. Zo ontmoet je weer eens iemand.
Kinderfoto’s van onbekenden op mijn tijdlijn. Die zie ik niet meer, want er is geen feed meer. Nu heb ik meer tijd voor mijn eigen kinderen.
Impulsaankopen die me telkens een paar euro kostten. Mijn laatste impulsaankoop was waarschijnlijk mijn dumbphone.
Eindeloos appverkeer over simpele vragen. Geen WhatsApp meer, dus ik bel gewoon. Sneller, directer, persoonlijker.
Altijd gevolgd worden. De grote techbedrijven volgen je hele online leven. Dat doen ze nu nog steeds, maar wel een stuk minder.
Ontelbare foto’s zonder betekenis. Nu pak ik weer mijn oude camera. Minder foto’s, maar van betere kwaliteit.
Altijd aanstaan. Geen pings, geen meldingen. Ik bepaal weer zelf wanneer ik reageer.
En misschien wel het fijnste: geen schuldgevoel meer over drie verloren uren per dag.
Afscheid nemen van mijn smartphone bleek geen verlies, maar een bevrijding.
Het gaf me rust, tijd en aandacht terug. Precies de dingen die een scherm langzaam van je afsnoept zonder dat je het doorhebt.
qvrhdoyhrwsnsguuxsiquozwwsiiwx