Het was weer zo’n avond. De kinderen lagen in bed, de televisie stond aan en ik lag op de bank gedachteloos door mijn Instagram feed te scrollen. Mijn goede voornemen om eens op tijd naar bed te gaan mislukte opnieuw. En om nu te zeggen dat ik met een voldaan gevoel de dag afsloot? Niet bepaald.
Ik was er klaar mee. Ik voelde me schuldig dat ik mijn tijd zo verspilde. Mijn gemiddelde schermtijd liep op tot zo’n drie uur per dag. Het was tijd voor verandering: meer tijd voor mijn gezin, meer tijd om te sporten en meer ruimte om gewoon een beetje te klooien, zoals met het schrijven van deze blog. Kortom, ik wilde mijn tijd beter besteden.
De enige oplossing die ik zag? Die verdomde smartphone moest eruit.
De angst
Het idee om mijn telefoon weg te doen speelde al langer door mijn hoofd. Maar telkens doken er allerlei bezwaren op die me tegenhielden. Was het de angst om niet op de hoogte te zijn? De angst om me alleen te voelen? Of misschien de angst voor wat anderen ervan zouden vinden? Eerlijk gezegd weet ik het niet precies.
Maar ik stelde mezelf wel de vraag: zijn die problemen echt zo groot of maken we ze in ons hoofd groter dan ze zijn? Er was maar één manier om daarachter te komen.
De dag
Toen kwam het moment dat ik er echt klaar mee was. Ik legde mijn smartphone aan de kant, pakte mijn laptop en ging op zoek naar een domme telefoon. De volgende dag werd hij bezorgd: een oldskool Nokia, zonder toeters en bellen.
Het eerste wat ik deed was de belangrijkste mensen in mijn omgeving informeren. Ik vertelde ze dat ze me gewoon konden bellen of sms’en als ze me wilden bereiken. En sturen ze toch een WhatsApp bericht? Dan is de kans groot dat ik dat pas de volgende dag lees. Wie echt dringend iets wil, pakt de telefoon wel.
Heb ik mijn smartphone voorgoed afgezworen? Nee, zeker niet. Mijn oude Fairphone ligt nu opgeborgen in een kast. De wereld om ons heen is zo digitaal ingericht dat sommige dingen nu eenmaal lastig zijn zonder smartphone. Eén keer per dag pak ik hem erbij om te kijken of ik iets belangrijks heb gemist. En bijna altijd kom ik tot dezelfde conclusie: ik heb helemaal niets gemist.
Door mijn smartphone in te ruilen voor een domme telefoon is mijn schermtijd gedaald van drie uur per dag naar slechts vijf minuten.
En dat voelt verdomd goed.
Een stap die ik ook al vaker heb willen zetten. Heb zelfs ook de dumb phone thuis.. Maar lees dit toch nog ‘s avonds op mijn telefoon :/
Herkenbaar… (zei hij met de smartphone in zijn hand liggend op zijn bed).
Desalniettemin vind ik het inspirerend! Ik ben erg benieuwd hoe je deze ervaring beschrijft na, pak m beet, 6 maanden zonder smartphone.
Binnenkort weer een update?
Ik leef na een kort experiment met smartphone nu al bijna tien jaar zonder, in Nederland. Gaat tot nu toe prima. Het nieuws haal ik van nieuwssites en af en toe een krant. Sociale media doe ik niet aan. Familie/vrienden/kennissen kunnen mij per email, sms of telefonisch (dumbphone) bereiken. Werkt ook prima bij nieuwe kennissen, die respecteren dat. Ik heb geen werkgever of opdrachtgevers die mij verplichten een smartphone te gebruiken. Vergaderen op afstand kan prima via de laptop. Mocht het toch een keer nodig worden, dan wordt het een smartphone uitsluitend en alleen voor het werk. Mijn probleem is te veel schermtijd op de laptop…