Kijk eens, papa! Kijk eens, kijk eens wat ik heb gemaakt!
Vol trots laat mijn 3-jaar oude dochter mij haar stoepkrijttekening zien: een dino, getekend op de tegels in de tuin.
Ik glimlach en reageer enthousiast. Maar in mijn ooghoek trekt iets anders mijn aandacht. Het scherm van mijn telefoon licht op, als een jaloers kind dat ook om aandacht schreeuwt.
Kijk naar mij. Pak mij. Ontgrendel mij. Mijn smartphone trilt, maakt geluid, licht op, het heeft talloze manieren gevonden om mij te roepen.
Ik pak mijn telefoon. Een melding: iemand uit de buurt wil een ladder lenen, 5 mensen hebben al gereageerd. Terwijl ik toch bezig ben, scroll ik snel nog even door het nieuws en check ik mijn e-mail. Misschien heb ik iets belangrijks gemist.
Ondertussen probeert mijn dochter opnieuw mijn aandacht te trekken. Maar mijn aandacht is al ergens anders.
Ze komt naast me staan en kijkt mee naar mijn scherm. Haar aandacht is nu ook verschoven, weg van het stoepkrijten.
De balans tussen wat mijn aandacht vraagt en wat mijn aandacht daadwerkelijk verdient, is volledig zoekgeraakt.
Dit is wat een smartphone met mij doet. En misschien herken jij dit ook. Het is moeilijk eraan te ontsnappen: alles aan deze apparaten en apps is ontworpen om je vast te houden in een eindeloze stroom prikkels.
De grote techreuzen weten alles van ons, dus ook wanneer en hoe ze jou kunnen triggeren om naar je scherm te kijken.
Notificaties uitzetten helpt, maar niet genoeg. Mijn telefoon blijft branden in mijn broekzak. Steeds weer de drang om ‘even’ te kijken wat er speelt.
Dit besef bracht me tot een beslissing: ik heb mijn smartphone opgeborgen en vervangen door een dumbphone.
Het resultaat? Minder prikkels. Meer rust. Betere focus. En, belangrijker nog, aandacht voor wat er echt toe doet.
